Strefa czystego transportu a normy EURO
Normy EURO są najczęściej stosowanym kryterium określającym, które pojazdy mogą wjeżdżać do stref czystego transportu, choć ich skuteczność w warunkach miejskich nie zawsze jest oczywista.
Normy EURO to system klasyfikacji pojazdów określający dopuszczalne poziomy emisji zanieczyszczeń, takich jak tlenki azotu, węglowodory czy cząstki stałe. W strefach czystego transportu normy te służą jako prosty i łatwy do zweryfikowania wskaźnik emisyjności pojazdu.
W praktyce wjazd do strefy jest często uzależniony od spełnienia określonej normy, na przykład EURO 4, EURO 5 lub EURO 6. Starsze pojazdy, które nie spełniają minimalnych wymagań, mogą zostać objęte zakazem wjazdu lub dodatkowymi ograniczeniami czasowymi.
Zaletą wykorzystania norm EURO jest ich powszechność i jednoznaczność. Informacja o normie emisji jest przypisana do pojazdu, co ułatwia kontrolę oraz egzekwowanie przepisów. Dla samorządów jest to rozwiązanie administracyjnie proste i relatywnie tanie.
Jednocześnie normy EURO mają swoje ograniczenia. Określają one poziomy emisji w warunkach testowych, które nie zawsze odzwierciedlają rzeczywiste zachowanie pojazdu w ruchu miejskim. W szczególności dotyczy to emisji tlenków azotu oraz cząstek stałych w starszych konstrukcjach.
W efekcie pojazd spełniający formalnie wyższą normę EURO może w praktyce emitować więcej zanieczyszczeń niż nowszy samochód użytkowany w odpowiednich warunkach. To powoduje, że normy EURO są narzędziem użytecznym, ale niedoskonałym.
Mimo tych ograniczeń normy EURO pozostają podstawą funkcjonowania większości stref czystego transportu. Dają one jasny sygnał regulacyjny i umożliwiają stopniowe odmładzanie floty pojazdów poruszających się po miastach.
Coraz częściej normy EURO są jednak uzupełniane dodatkowymi kryteriami, takimi jak rodzaj napędu, rzeczywiste emisje lub ograniczenia dotyczące pojazdów szczególnie obciążających środowisko w warunkach miejskich.
Opracowanie redakcyjne.