Współczynnik załamania światła
Parametr optyczny, który pozwala określić właściwości roztworu na podstawie prędkości rozchodzenia się światła — wykorzystywany m.in. do oceny stężenia substancji rozpuszczonych.
Definicja: Współczynnik załamania światła (n) to stosunek prędkości światła w próżni do prędkości światła w badanej substancji. Wyrażany jako liczba bezwymiarowa.
Znaczenie: Parametr ten umożliwia szybkie i nieniszczące oznaczanie zawartości rozpuszczonych substancji w cieczy, np. związków organicznych, soli czy produktów procesów biologicznych.
Metody badawcze: pomiar refraktometrem laboratoryjnym lub polowym zgodnie z PN-EN ISO 5667-3. Wyniki często przeliczane są na stężenie w °Brix lub TDS.
Typowe zakresy: woda czysta: ok. 1,3330 w 20 °C; roztwory solne i odpady płynne: 1,3340–1,4000 i więcej w zależności od stężenia.
Uwagi: Współczynnik załamania światła zależy od temperatury i długości fali użytego światła. Pomiar wymaga stabilnych warunków laboratoryjnych.
Powiązane hasła: refraktometria, tds, zasolenie, właściwości optyczne, stężenie roztworów. Opracowanie redakcyjne.
