Współczynnik rozpuszczalności
Parametr fizykochemiczny określający ilość substancji, jaka może ulec rozpuszczeniu w określonym rozpuszczalniku w danych warunkach — kluczowy dla oceny mobilności zanieczyszczeń.
Definicja: Współczynnik rozpuszczalności to maksymalna ilość substancji (ciała stałego, cieczy lub gazu), jaka może rozpuścić się w jednostce objętości rozpuszczalnika w określonej temperaturze i ciśnieniu, prowadząc do powstania roztworu nasyconego.
Znaczenie: Parametr ten wpływa na transport zanieczyszczeń w środowisku, zachowanie substancji w odpadach i ich wymywalność. Ma duże znaczenie przy ocenie zagrożeń środowiskowych.
Metody badawcze: oznaczenia laboratoryjne metodą wagową, chromatograficzną lub spektrofotometryczną, zgodnie z PN-EN ISO 5667-3 i PN-EN 12457 (dla badań wymywalności).
Typowe zakresy: bardzo zmienne — od mg/l (substancje trudno rozpuszczalne) do setek g/l (substancje łatwo rozpuszczalne).
Uwagi: Rozpuszczalność zależy silnie od temperatury, pH, jonowości roztworu oraz obecności innych substancji. Jest jednym z kluczowych parametrów modelowania migracji zanieczyszczeń.
Powiązane hasła: wymywalność, pH, migracja zanieczyszczeń, eluat, analityka środowiskowa. Opracowanie redakcyjne.
