TDS (suma rozpuszczonych substancji stałych)

Całkowita ilość substancji mineralnych i organicznych rozpuszczonych w wodzie lub odcieku.

Definicja: TDS to miara całkowitego stężenia rozpuszczonych substancji w cieczy, obejmująca zarówno jony nieorganiczne (chlorki, siarczany, węglany), jak i substancje organiczne.

Jednostka: mg/l.

Znaczenie: Parametr pomocny przy ocenie jakości wód, stopnia mineralizacji, zanieczyszczenia odcieków oraz wpływu na procesy technologiczne i środowiskowe.

Metody badawcze: Suszenie próbki w 103–105 °C do stałej masy (grawimetria) lub przeliczenie ze zmierzonej przewodności elektrycznej (współczynnik 0,55–0,9).

Typowe zakresy: wody pitne: < 500 mg/l; odcieki składowiskowe: 1000–20 000 mg/l.

Uwagi: TDS koreluje z przewodnością elektryczną, ale nie zawsze liniowo — zależy od składu jonowego.

Powiązane hasła: przewodność elektryczna, chlorki, siarczany, mineralizacja, zasolenie. Opracowanie redakcyjne.