Rośliny energetyczne – wierzba, miskant i topinambur
Źródło pochodzenia
Rośliny energetyczne to specjalnie uprawiane gatunki roślin o wysokim potencjale energetycznym. Najpopularniejsze to wierzba energetyczna (krzewiasta odmiana wierzby), miskant olbrzymi (trawa pochodząca z Azji) oraz topinambur (słonecznik bulwiasty). Uprawiane są na gruntach rolnych jako surowiec do produkcji paliw stałych i biogazu.
Technologia wytwarzania
Wierzba energetyczna jest ścinana co 2–3 lata, rozdrabniana na zrębki i spalana lub przetwarzana na pelety. Miskant koszony jest co roku, a następnie suszony i brykietowany. Topinambur dostarcza zarówno masy zielonej do biogazu, jak i bulw, które mogą być przetwarzane na bioetanol.
Kaloryczność
Kaloryczność roślin energetycznych wynosi średnio 14–18 MJ/kg po wysuszeniu i sprasowaniu. Wartość opałowa jest zbliżona do biomasy rolniczej i częściowo porównywalna do drewna opałowego.
Emisje i wpływ na środowisko
Spalanie roślin energetycznych uznaje się za neutralne pod względem emisji CO₂. Zawierają mało siarki, więc emisje SO₂ są minimalne. Mogą jednak powodować wyższe emisje tlenków azotu niż drewno. Popiół często nadaje się do nawożenia gleb.
Typowe zastosowania
- kotłownie komunalne i przemysłowe
- produkcja peletów i brykietów
- surowiec do fermentacji beztlenowej (biogaz)
- produkcja bioetanolu (z bulw topinamburu)
Zalety
- wysoki plon z hektara
- niska zawartość siarki
- możliwość zagospodarowania gleb słabszej jakości
- surowiec odnawialny i lokalny
Wady
- konieczność wieloletnich upraw
- koszty założenia plantacji
- zmienność plonów w zależności od warunków pogodowych
- większe emisje NOx w porównaniu do drewna
Podsumowanie: Rośliny energetyczne, takie jak wierzba, miskant i topinambur, stanowią perspektywiczne źródło energii odnawialnej. Mogą być wykorzystywane zarówno do produkcji ciepła i prądu, jak i biopaliw płynnych i gazowych.