Biomasa rolnicza – słoma, owies, łuski i pestki
Źródło pochodzenia
Biomasa rolnicza to odpady i produkty uboczne z rolnictwa, które mogą pełnić funkcję paliwa. Najczęściej wykorzystuje się słomę zbóż, owies, łuski słonecznika, pestki owoców, a także inne pozostałości z upraw i przetwórstwa rolno-spożywczego.
Technologia wytwarzania
Słoma może być spalana w formie bel lub po wstępnym rozdrobnieniu. Owies spala się bezpośrednio w specjalnie przystosowanych kotłach. Łuski i pestki wykorzystuje się w formie surowej lub sprasowanej jako pelety i brykiety. Proces przetwarzania polega głównie na suszeniu, rozdrabnianiu i zagęszczaniu.
Kaloryczność
Kaloryczność biomasy rolniczej wynosi średnio 14–17 MJ/kg w przypadku owsa, 15–18 MJ/kg dla pestek i łusek, oraz 14–16 MJ/kg dla słomy. Są to wartości porównywalne z biomasą drzewną.
Emisje i wpływ na środowisko
Spalanie biomasy rolniczej charakteryzuje się niską emisją siarki, ale może powodować większe emisje pyłów i związków azotu niż biomasa drzewna. Popiół często zawiera znaczne ilości składników mineralnych, które można wykorzystać jako nawóz.
Typowe zastosowania
- kotły domowe i małe kotłownie
- instalacje przemysłowe do współspalania
- lokalne systemy ciepłownicze na terenach wiejskich
- paliwa uzupełniające w elektrociepłowniach
Zalety
- niskie koszty surowca (często odpad rolniczy)
- łatwa dostępność w regionach rolniczych
- możliwość wykorzystania popiołu jako nawozu
- odnawialne źródło energii
Wady
- większa zawartość popiołu niż w biomasie drzewnej
- problemy z magazynowaniem (słoma zajmuje dużo miejsca)
- emisje pyłów i związków azotu
- konieczność stosowania specjalistycznych kotłów
Podsumowanie: Biomasa rolnicza jest cennym źródłem energii w gospodarstwach wiejskich i przemyśle. Stanowi tańszą alternatywę dla drewna opałowego, ale jej spalanie wymaga odpowiednich instalacji i systemów filtracji spalin.