Biomasa drzewna – zrębki, pelety i brykiety
Źródło pochodzenia
Biomasa drzewna pochodzi z odpadów tartacznych, gałęzi, zrębków z pielęgnacji lasów, trocin czy drewna poużytkowego. Stanowi jedno z najstarszych źródeł energii odnawialnej, wykorzystywane zarówno w gospodarstwach domowych, jak i w energetyce zawodowej.
Technologia wytwarzania
Biomasę drzewną przetwarza się w postaci zrębków (mechaniczne rozdrobnienie drewna), peletów (sprasowane granulki o średnicy 6–8 mm) oraz brykietów (prasowane kostki lub walce). Proces obejmuje suszenie, mielenie i zagęszczanie pod wysokim ciśnieniem, co zwiększa gęstość energetyczną paliwa.
Kaloryczność
Kaloryczność biomasy drzewnej zależy od wilgotności. Zrębki świeże: 8–12 MJ/kg, pelety i brykiety (wilgotność 8–12%): 16–19 MJ/kg. To wartości porównywalne z węglem brunatnym, choć niższe niż w przypadku węgla kamiennego.
Emisje i wpływ na środowisko
Spalanie biomasy drzewnej emituje CO₂, ale w bilansie uznaje się je za neutralne, ponieważ pochodzi z obiegu biologicznego. Emisje SO₂ są bardzo niskie, a zawartość siarki w drewnie minimalna. Problemem mogą być pyły, jeśli spalanie odbywa się w niskosprawnych piecach.
Typowe zastosowania
- kotły domowe i kominki
- kotłownie osiedlowe i miejskie
- elektrociepłownie zawodowe
- przemysłowe instalacje energetyczne
Zalety
- odnawialne źródło energii
- niska emisja siarki i metali ciężkich
- dobra dostępność lokalna
- łatwość magazynowania w formie peletów i brykietów
Wady
- niższa kaloryczność niż węgiel kamienny
- wysoka zawartość wilgoci w zrębkach obniża sprawność spalania
- emisja pyłów w instalacjach niskiej jakości
- wymaga dużych przestrzeni magazynowych (dla zrębków)
Podsumowanie: Biomasa drzewna jest jednym z najważniejszych paliw alternatywnych w Polsce i Europie. Pelety i brykiety zapewniają wysoką efektywność energetyczną i wygodę użytkowania, natomiast zrębki sprawdzają się w dużych instalacjach przemysłowych.