Wprowadzenie do recyklatów tworzyw sztucznych w normach 1534x
Dlaczego normy PN-EN 1534x:2025 są nową mapą drogową dla rynku recyklingu tworzyw sztucznych?
Recyklat kontra odpad sortowany – szybkie rozróżnienie
Zacznijmy od podstaw: recyklat to nie to samo, co odpad sortowany. Odpad to surowiec wejściowy – zwykle jeszcze pachnący poprzednim życiem opakowania. Recyklat natomiast to materiał po całym procesie przetwarzania, zdatny do ponownego użycia w produkcji. Można powiedzieć: odpad to „ziarno”, a recyklat to „mąka”.
Rola serii PN-EN 15342 i 15345
W cyklu PN-EN 1534x mamy w pierwszej kolejności dwie kluczowe normy:
- PN-EN 15342:2025 – opisuje wymagania jakościowe dla recyklatów polistyrenu (PS),
- PN-EN 15345:2025 – dotyczy recyklatów polipropylenu (PP).
Obie normy definiują, jakie parametry musi spełnić recyklat, by był produktem przemysłowo powtarzalnym, zgodnym z wymaganiami jakościowymi producentów. To właśnie tutaj ustala się granicę między „tworzywem odzyskanym” a pełnoprawnym towarem.
Połączenie z wymaganiami rynku
Dlaczego te normy są tak istotne? Bo producenci coraz częściej wymagają, by recyklaty miały określone właściwości: stabilność termiczną, czystość, odpowiedni poziom degradacji czy parametry mechaniczne. Bez standaryzacji każdy recykler mógłby twierdzić, że „jego regranulat jest najlepszy” – a normy pomagają to wreszcie obiektywnie ocenić.
Jak to łączy się z drugą częścią cyklu?
Normy dotyczące recyklatów bazują na jakości surowca wejściowego. Dlatego w bloku II omawiamy normy PN-EN 15347 (części 1–6), które definiują standardy jakości dla odpadów sortowanych. Mówiąc prościej: dobre odpady wejściowe dają dobry recyklat – a normy 1534x pomagają to usystematyzować. Opracowanie redakcyjne.
