Struktura serii PN-EN 15347:2025 (1–6) — przegląd ogólny
Kompletna mapa norm dotyczących sortowanych odpadów tworzyw sztucznych — czyli skąd bierze się surowiec do produkcji recyklatów.
Po co w ogóle powstała seria 15347?
Recyklat nie zrobi się z powietrza — musi powstać z odpowiedniego surowca wejściowego, czyli sortowanych odpadów z tworzyw sztucznych. Problem w tym, że jakość tych odpadów bywa daleka od ideału. Seria PN-EN 15347:2025 powstała, aby określić jasne standardy dla frakcji PE, PP, PET, PVC i PS oraz zasady ich badania.
Część 1 – fundament całej serii
PN-EN 15347-1:2025 to część ogólna, która pełni funkcję „instrukcji obsługi” całego zestawu. Zawiera:
- definicje i pojęcia,
- procedury pobierania próbek,
- metody badań wspólne dla wszystkich rodzajów odpadów,
- ogólne zasady klasyfikacji jakościowej.
Bez tej części pozostałe normy byłyby jak rozdziały książki bez wstępu i spisu treści.
Części 2–6 – normy materiałowe
Pozostałe części skupiają się na konkretnych grupach tworzyw:
- 15347-2 – sortowany polietylen (PE),
- 15347-3 – sortowany polipropylen (PP),
- 15347-4 – sortowany PET,
- 15347-5 – sortowany PVC,
- 15347-6 – sortowany polistyren (PS).
Każda z nich zawiera szczegółowe klasy jakości, dopuszczalne poziomy zanieczyszczeń oraz specyficzne metody badań dopasowane do danego tworzywa.
Połączenie z normami 15342 i 15345
Seria 15347 opisuje odpady sortowane — czyli surowiec wejściowy do recyklingu. Natomiast normy PN-EN 15342 i PN-EN 15345 opisują recyklat, czyli materiał końcowy po przetworzeniu.
Można to ująć prosto:
15347 = jakość odpadów → 15342/15345 = jakość recyklatów.
Dzięki temu obie serie tworzą logiczny łańcuch kontroli jakości obejmujący cały proces recyklingu tworzyw. Opracowanie redakcyjne.
