PN-EN 15347-2:2025 – Sortowany polietylen (PE)
Norma, która porządkuje rynek najpopularniejszego tworzywa sztucznego na świecie — polietylenu.
Dlaczego PE ma własną część normy?
Polietylen (PE) jest królem lekkich opakowań: folie, torby, stretch, worki, kanistry, zakrętki — lista jest praktycznie nieskończona. A ponieważ odpady PE mają bardzo różne formy i czystość, potrzebna była norma, która pozwoli je jednoznacznie sklasyfikować przed wysłaniem do recyklingu.
Klasy jakości odpadów PE
Norma PN-EN 15347-2:2025 wprowadza podział na klasy jakości obejmujący m.in.:
- folie jednorodne PE,
- folie mieszane (np. domieszki PP, EVOH, PA),
- sztywne odpady PE (kanistry, skrzynki, elementy wtryskowe),
- frakcje wysokiej i niskiej gęstości (HDPE, LDPE).
Każda klasa określa maksymalne poziomy zanieczyszczeń i udział obcych polimerów.
Dopuszczalne poziomy zanieczyszczeń
Norma precyzuje, ile i jakiego rodzaju zanieczyszczeń można dopuścić w odpadach PE. Obejmuje to:
- pozostałości organiczne (np. resztki żywności),
- metale (spinacze, kapsle),
- inne tworzywa – szczególnie PVC, PET, PP,
- zanieczyszczenia mineralne (piasek, ziemia).
Frakcja PE wysokiej jakości musi być możliwie jednorodna — bo domieszki innych polimerów potrafią zepsuć cały proces regranulacji.
Metody badań specyficzne dla PE
Norma określa zestaw badań dobranych do właściwości polietylenu. Obejmują one m.in.:
- identyfikację polimeru (np. spektroskopia),
- oznaczanie gęstości — kluczowe do rozróżnienia HDPE i LDPE,
- ocenę jednorodności frakcji,
- badanie udziału frakcji obcych i zanieczyszczeń,
- analizę zawilgocenia.
Dlaczego jakość PE ma znaczenie?
PE jest głównym surowcem do produkcji regranulatów o szerokim zastosowaniu. Im lepiej posegregowany odpad, tym wyższa jakość regranulatu — a to oznacza lepsze właściwości mechaniczne, większą stabilność i szersze zastosowanie w przemyśle. Opracowanie redakcyjne.
