PN-EN 15347-1:2025 – Wymagania ogólne i metody badań
Część pierwsza serii 15347 – fundament, na którym stoją wszystkie normy dotyczące sortowanych odpadów z tworzyw sztucznych.
Dlaczego część ogólna jest tak ważna?
Seria PN-EN 15347 opisuje pięć rodzajów odpadów tworzyw (PE, PP, PET, PVC, PS), ale zanim zaczniemy je klasyfikować, trzeba ustalić wspólne zasady gry. I właśnie to robi część pierwsza – definiuje pojęcia, zasady pobierania próbek oraz metody badań obowiązujące w całej serii.
Kluczowe definicje
Norma porządkuje podstawowe pojęcia niezbędne do porozumienia między sortowniami, recyklerami i laboratoriami. W szczególności definiuje:
- odpad sortowany – frakcja tworzywa po procesie selektywnego wydzielenia,
- zanieczyszczenia – materiały obce, inne polimery, pozostałości organiczne,
- klasy jakości – stopnie czystości i jednorodności odpadu,
- partię – jednostkę materiału podlegającą badaniu.
Zasady pobierania próbek
Pobranie próbki „z wierzchu kontenera” to prosta droga do błędów. Norma określa szczegółowe wytyczne, w tym:
- metody losowego pobierania,
- wymaganą liczbę jednostek analizowanych,
- zachowanie jednorodności i reprezentatywności,
- sposoby dzielenia próbki do analiz laboratoryjnych.
Metody badań określone w normie
PN-EN 15347-1:2025 wskazuje, jakie metody i parametry należy ocenić niezależnie od rodzaju tworzywa. Obejmuje to m.in.:
- oznaczanie zawartości zanieczyszczeń,
- ocenę frakcji obcych polimerów,
- analizę wilgotności,
- ocenę wizualną i klasyfikację jakościową,
- metody identyfikacji polimerów (np. techniki spektroskopowe).
Podstawa dla części 2–6
Wszystkie pozostałe normy w serii (PE, PP, PET, PVC, PS) działają właśnie na zasadach określonych w części ogólnej. Dzięki temu laboratoria i recyklerzy posługują się jednym, spójnym podejściem do badania jakości odpadów.
Można powiedzieć, że 15347-1 to instrukcja obsługi całej serii – bez niej normy materiałowe nie miałyby wspólnego języka. Opracowanie redakcyjne.
