EN 13432 – kompostowalne i biodegradowalne opakowania
EN 13432 to gwiazda pakietu opakowaniowego: norma, która mówi, kiedy opakowanie można nazwać biodegradowalnym i kompostowalnym bez narażenia się na zarzut greenwashingu.
Co dokładnie reguluje EN 13432?
Norma określa kryteria, jakie musi spełniać opakowanie (lub jego materiał), aby mogło zostać uznane za przydatne do kompostowania przemysłowego. Obejmuje to:
- biodegradację – określony procent rozkładu materiału na CO₂, wodę i biomasę w zadanym czasie,
- rozpad mechaniczny – opakowanie musi ulec rozdrobnieniu na cząstki poniżej określonego rozmiaru (np. 2 mm) w procesie kompostowania,
- brak toksyczności – kompost z dodatkiem badanego materiału nie może szkodzić roślinom ani mikroorganizmom glebowym,
- limity zawartości metali ciężkich i innych zanieczyszczeń.
Testy i certyfikacja
Materiał lub opakowanie są poddawane standardowym testom laboratoryjnym. Na tej podstawie jednostki certyfikujące mogą przyznać znaki typu „OK Compost” czy „Seedling”. Bez takich badań określenia „biodegradowalne” i „kompostowalne” są jedynie hasłem marketingowym.
Ograniczenia i nieporozumienia
EN 13432 odnosi się głównie do kompostowania przemysłowego, gdzie panują kontrolowane warunki (temperatura, wilgotność, czas). To, że coś jest „kompostowalne zgodnie z EN 13432”, nie oznacza automatycznie, że rozłoży się szybko w przydomowym kompostowniku czy – tym bardziej – w środowisku naturalnym.
Znaczenie dla rynku opakowań
Norma jest kluczowym punktem odniesienia dla producentów „zielonych” opakowań. Pozwala odróżnić produkty faktycznie kompostowalne od tych, które tylko udają przyjazne środowisku, a w praktyce lądują w odpadach zmieszanych. Opracowanie redakcyjne.