EN 13430 – opakowania do recyklingu materiałowego
EN 13430 odpowiada na pytanie: kiedy można uczciwie powiedzieć, że opakowanie „nadaje się do recyklingu”? Sama ikonka z trzema strzałkami to trochę za mało.
Warunki uznania opakowania za recyklowalne
Zgodnie z EN 13430 opakowanie można uznać za przydatne do recyklingu materiałowego, jeśli:
- jego materiał jest akceptowany w istniejących strumieniach recyklingu (np. PET, szkło, stal, papier),
- projekt opakowania nie utrudnia sortowania i przetwarzania (np. brak zbędnych, trudnych do oddzielenia kombinacji materiałów),
- istnieje realna infrastruktura do recyklingu tego typu materiału na danym rynku,
- recykling prowadzi do uzyskania surowca o jakości umożliwiającej dalsze użycie.
Znaczenie projektowania pod recykling
Norma zachęca do stosowania zasad „design for recycling”, m.in.:
- ograniczania liczby różnych materiałów w jednym opakowaniu,
- unikania ciemnych i nieprzepuszczalnych barier tam, gdzie utrudniają one sortowanie,
- stosowania etykiet, klejów i farb przyjaznych procesom recyklingu.
Ocena zgodności z EN 13430
W praktyce firma powinna przygotować analizę techniczną, która wykaże, że dane opakowanie:
- jest rozpoznawalne w systemach sortowania,
- może być przetwarzane istniejącą technologią,
- daje produkt po recyklingu o akceptowalnych właściwościach (np. regranulat, stłuczka, włókno).
Im lepiej zaprojektowane opakowanie, tym mniejsze ryzyko, że skończy nie w recyklingu, lecz w spalarni lub na składowisku. Opracowanie redakcyjne.