Zakres działalności objętych Dyrektywą IED
IED to nie dyrektywa dla każdego — obejmuje tylko tych, którzy naprawdę mają czym dymić, lać i hałasować. Mówiąc wprost: przemysł ciężki, chemiczny i energetyczny wzięty pod ekologiczny mikroskop.
Dyrektywa 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych (IED – Industrial Emissions Directive) określa, które instalacje przemysłowe podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia zintegrowanego i stosowania najlepszych dostępnych technik (BAT). Nie dotyczy więc każdej fabryki czy warsztatu – tylko tych zakładów, których skala działalności może istotnie wpływać na środowisko.
1. Główne sektory objęte IED
Dyrektywa obejmuje sześć podstawowych grup działalności przemysłowej:
- Energetyka – duże elektrownie i elektrociepłownie o mocy powyżej 50 MW;
- Produkcja i obróbka metali – huty żelaza, stali, aluminium i metali nieżelaznych;
- Przemysł mineralny – produkcja cementu, wapna, szkła, ceramiki i materiałów budowlanych;
- Przemysł chemiczny – synteza substancji organicznych, nawozów, farb, tworzyw, farmaceutyków;
- Gospodarka odpadami – spalarnie, współspalarnie, instalacje odzysku i unieszkodliwiania odpadów;
- Rolnictwo przemysłowe – duże fermy trzody chlewnej i drobiu.
2. Dodatkowe rodzaje działalności
Oprócz głównych sektorów, IED obejmuje również m.in.:
- oczyszczalnie ścieków komunalnych o przepustowości powyżej 100 000 RLM,
- powierzchniową obróbkę metali i tworzyw z użyciem kąpieli chemicznych,
- produkcję płyt drewnopochodnych i papieru,
- instalacje do garbowania skóry i przetwarzania włókien.
3. Progi ilościowe – kto podlega IED
Nie każda instalacja z wymienionych branż podlega dyrektywie. O tym, czy zakład zostaje objęty IED, decydują progi wydajnościowe określone w załączniku I do dyrektywy, np.:
- elektrownie – powyżej 50 MW mocy cieplnej,
- hutnictwo – powyżej 2,5 tony surówki na godzinę,
- cementownie – produkcja powyżej 500 ton dziennie,
- ferm drobiu – powyżej 40 000 stanowisk,
- spalarnie – niezależnie od mocy, jeśli spalają odpady niebezpieczne.
4. Kto nie podlega IED?
Dyrektywa nie dotyczy m.in.:
- instalacji wojskowych,
- instalacji badawczych i pilotażowych,
- zakładów, których emisje są nieistotne środowiskowo,
- małych źródeł energii poniżej progów mocy 50 MW.
5. Powiązanie z innymi przepisami
IED stanowi pomost między wieloma obszarami prawa ochrony środowiska. Łączy przepisy dotyczące emisji do powietrza, gospodarki wodno-ściekowej, odpadów i energii, tworząc spójny system regulacyjny. Dlatego wiele zakładów posiada jedno pozwolenie zintegrowane zamiast kilku odrębnych decyzji sektorowych.
Podsumowanie
IED to dyrektywa dla dużych graczy – takich, którzy potrafią produkować w tonach, megawatach i metrach sześciennych, ale muszą też myśleć w mikrogramach emisji. Dzięki niej europejski przemysł działa nie tylko z rozmachem, ale i z odpowiedzialnością. Opracowanie redakcyjne.
