Dlaczego UE poszła dalej niż Porozumienie paryskie?

Choć Porozumienie paryskie wyznaczyło globalny kierunek działań klimatycznych, Unia Europejska zdecydowała się na znacznie dalej idące regulacje, traktując cele klimatyczne jako element strategicznej przebudowy gospodarki.

Porozumienie paryskie opiera się na krajowych deklaracjach redukcyjnych, które nie mają charakteru sztywnych, prawnie egzekwowanych limitów. Taki model pozwala na powszechny udział państw, ale jednocześnie pozostawia dużą swobodę w tempie i skali działań.

Unia Europejska uznała, że samo uczestnictwo w globalnym porozumieniu nie zapewni osiągnięcia długoterminowych celów klimatycznych ani bezpieczeństwa gospodarczego. W odpowiedzi przyjęto podejście regulacyjne, które przekłada deklaracje na konkretne obowiązki, harmonogramy i standardy.

Istotnym czynnikiem była także chęć zapewnienia przewidywalności dla rynku. Jasno określone cele redukcyjne i ścieżki dojścia do neutralności klimatycznej mają ograniczyć ryzyko inwestycyjne i stworzyć stabilne warunki dla rozwoju nowych technologii.

UE postrzega politykę klimatyczną nie tylko jako narzędzie ochrony środowiska, lecz również jako instrument modernizacji gospodarki, wzmacniania konkurencyjności oraz uniezależniania się od importu paliw kopalnych.

W praktyce oznacza to, że Unia Europejska traktuje Porozumienie paryskie jako punkt odniesienia, a nie górną granicę ambicji. Globalne cele stały się minimum, które w europejskim modelu zostało rozwinięte w spójny system regulacji i instrumentów rynkowych.

Opracowanie redakcyjne.