Wskaźnik zapotrzebowania na energię pierwotną (EP)
Kluczowy parametr określający efektywność energetyczną budynku w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i warunków technicznych.
Definicja
Wskaźnik zapotrzebowania na energię pierwotną (EP) — to wartość określająca ilość energii pierwotnej niezbędnej do zaspokojenia wszystkich potrzeb energetycznych budynku w ciągu roku, obejmujących ogrzewanie, wentylację, przygotowanie ciepłej wody użytkowej, chłodzenie oraz oświetlenie wbudowane.
Jednostka
EP wyraża się w kWh/(m²·rok) i odnosi do powierzchni użytkowej budynku.
Znaczenie wskaźnika
- ocena efektywności energetycznej budynku,
- porównanie budynków pod względem zużycia energii,
- określenie zgodności z wymogami warunków technicznych (WT),
- kwalifikacja budynku jako energooszczędnego lub niskoemisyjnego.
Zależność od źródeł energii
Wskaźnik EP uwzględnia nie tylko ilość zużytej energii końcowej, ale także współczynniki nakładu przypisane poszczególnym nośnikom energii (np. węgiel, gaz, energia elektryczna, OZE). Oznacza to, że dwa budynki o takim samym zużyciu energii końcowej mogą mieć różne wartości EP w zależności od rodzaju paliwa.
Znaczenie prawne
EP jest jednym z kluczowych parametrów kontrolowanych podczas projektowania, budowy i modernizacji budynków. Jego maksymalne dopuszczalne wartości są określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zastosowanie praktyczne
- ocena zgodności budynku z wymogami WT 2021 i nowszymi,
- kwalifikacja inwestycji do programów wsparcia termomodernizacyjnego,
- element świadectwa charakterystyki energetycznej,
- narzędzie planowania modernizacji budynków.
Opracowanie redakcyjne.