Rozporządzenie dotyczące przedsiębiorstw energochłonnych – zasady kwalifikacji i pomocy publicznej
Krótkie podsumowanie: Rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z 4 listopada 2025 r. określa sposób obliczania współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej (Ei) oraz wartości pomocy publicznej uzyskanej przez odbiorców przemysłowych. To kluczowy akt dla przedsiębiorstw energochłonnych korzystających z ulg w systemach OZE i kogeneracji, wdrażający zasady wynikające z unijnego prawa energetycznego.
| Pełna nazwa aktu | Rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 4 listopada 2025 r. w sprawie sposobu obliczania współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej oraz wartości pomocy publicznej uzyskanej przez odbiorcę przemysłowego (Dz.U. 2025 poz. 1524). |
|---|---|
| Krajowa podstawa prawna | Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r. poz. 243 z późn. zm.), w szczególności art. 52 ust. 13 pkt 2 i 3. Ustawa ta reguluje m.in. status odbiorców przemysłowych, zasady udzielania pomocy publicznej w ramach systemu OZE i kogeneracji oraz sposób kwalifikacji przedsiębiorstw energochłonnych. Rozporządzenie stanowi akt wykonawczy do ww. przepisów, doprecyzowując metodologię obliczania wskaźników. |
| Powiązania z prawem Unii Europejskiej | Rozporządzenie wdraża postanowienia: Dyrektywy (UE) 2018/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (RED II), Dyrektywy (UE) 2023/1791 w sprawie efektywności energetycznej, oraz Wytycznych Komisji Europejskiej 2022/C 80/01 w sprawie pomocy państwa na ochronę klimatu, środowiska i energii (CEEAG). Celem jest zapewnienie zgodności krajowych zasad kwalifikacji przedsiębiorstw energochłonnych z unijnymi przepisami dotyczącymi przejrzystości, proporcjonalności i ograniczania nadmiernej pomocy publicznej. |
| Rok uchwalenia | 2025 (Dz.U. 2025 poz. 1524) |
| Organ wydający | Ministerstwo Klimatu i Środowiska |
| Cel aktu | Ujednolicenie sposobu obliczania współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej (Ei) i wartości pomocy publicznej, tak aby wszystkie przedsiębiorstwa energochłonne stosowały jednolite kryteria zgodne z prawem krajowym i unijnym. Akt ma także zwiększyć transparentność i wiarygodność danych przekazywanych do Komisji Europejskiej. |
| Zakres regulacji | – metoda obliczania współczynnika Ei i wzory matematyczne, – sposób ustalania wartości pomocy publicznej w systemach OZE i kogeneracji, – definicja kosztów energii kwalifikujących się do obliczeń (energia czynna, opłaty systemowe, opłata mocowa), – okres referencyjny dla danych (trzy ostatnie lata obrotowe), – przyporządkowanie działalności gospodarczych według kodów PKD zgodnych z ustawą OZE i klasyfikacją UE. |
| Beneficjenci | Przedsiębiorstwa o wysokim zużyciu energii elektrycznej, prowadzące działalność w branżach określonych w załączniku nr 13 do ustawy o OZE (m.in. przemysł chemiczny, metalowy, papierniczy, cementowy, szklarski, spożywczy). |
| Znaczenie praktyczne | Rozporządzenie stanowi narzędzie do rzetelnego obliczania i weryfikacji stopnia energochłonności firm przemysłowych. Umożliwia uzyskanie ulg w opłatach OZE i kogeneracyjnych, przy jednoczesnym zapewnieniu zgodności z zasadami pomocy publicznej UE. Jego stosowanie zwiększa przejrzystość systemu wsparcia, zmniejsza ryzyko nadużyć i wspiera transformację przemysłu w kierunku bardziej efektywnego energetycznie modelu działania. |
Opracowanie redakcyjne.
