Wagi laboratoryjne (analityczne i techniczne)
Podstawowe wyposażenie każdego laboratorium środowiskowego — umożliwiają precyzyjne ważenie próbek, odczynników oraz filtrów, co stanowi punkt wyjścia dla wielu metod analitycznych, w tym grawimetrycznych.
Twórca i historia: Historia wag precyzyjnych sięga XVIII wieku, a znaczący rozwój ich dokładności przypisuje się francuskiemu fizykowi Gillesowi Personne de Robervalowi (1602–1675), który opracował konstrukcję wagi równoramiennej. Nowoczesne wagi elektroniczne zaczęły być produkowane w XX wieku wraz z rozwojem czujników tensometrycznych i mikroprocesorów.
Zasada działania: Wagi laboratoryjne działają na zasadzie równoważenia masy próbki z masą odniesienia lub poprzez pomiar siły wywieranej przez próbkę na czujnik tensometryczny. W przypadku wag analitycznych stosowane są również elektromagnetyczne układy kompensacji siły, co umożliwia uzyskanie dokładności rzędu 0,1 mg lub lepszej.
Budowa: Waga składa się z platformy ważącej, czujnika tensometrycznego lub elektromagnetycznego, układu kalibracji, wyświetlacza oraz często komory przeciwwiatrowej (dla wag analitycznych).
Zakres zastosowania:
- Odpady stałe: ważenie próbek do analizy zawartości wilgoci, popiołu i substancji organicznych;
- Wody i ścieki: ważenie filtrów przed i po filtracji przy oznaczaniu zawiesin ogólnych;
- Gleby: ważenie próbek glebowych przed suszeniem i analizami chemicznymi;
- Powietrze: ważenie filtrów pomiarowych przed i po ekspozycji.
Parametry możliwe do oznaczenia: masa próbki, masa filtrów, zawartość zawiesin, wilgotność, strata przy prażeniu, zawartość popiołu.
Zalety: wysoka dokładność pomiaru, uniwersalne zastosowanie, szybki odczyt.
Wady: wrażliwość na drgania i przeciągi, konieczność kalibracji i stabilnych warunków pomiarowych.
Powiązane techniki: suszarki laboratoryjne, mufle, analiza gravimetryczna, filtracja. Opracowanie redakcyjne.