Płuczki gazowe
Urządzenia służące do usuwania zanieczyszczeń z gazów poprzez kontakt z cieczą pochłaniającą. Stosowane zarówno w laboratoriach, jak i w instalacjach przemysłowych — także jako element układów poboru i oczyszczania prób powietrza.
Twórca i historia: Koncepcja płukania gazów cieczą została opracowana w XIX wieku wraz z rozwojem technologii przemysłowych, szczególnie hutnictwa i przemysłu chemicznego. Nie przypisuje się jej jednemu wynalazcy — to efekt ewolucji aparatury absorpcyjnej.
Zasada działania: Strumień gazu przepływa przez kolumnę lub naczynie zawierające ciecz absorbującą (np. wodę, roztwory alkaliczne, kwasowe lub utleniające). Substancje gazowe rozpuszczają się lub reagują z cieczą, dzięki czemu zostają usunięte z przepływającego gazu.
Budowa: Typowa płuczka gazowa składa się z kolumny wypełnionej złożem lub dyszami rozpylającymi ciecz, zbiornika z cieczą absorbującą, układu doprowadzania gazu i układu odprowadzania oczyszczonego powietrza. W laboratoriach stosuje się także miniaturowe płuczki do pracy z próbkami powietrza i gazów procesowych.
Zakres zastosowania:
- Powietrze: usuwanie H₂S, NH₃, SO₂, LZO i pyłów z gazów procesowych i powietrza próbnego;
- Woda i odpady: neutralizacja gazów towarzyszących procesom analitycznym i oczyszczanie emisji z laboratoriów;
- Próbki środowiskowe: kondycjonowanie gazów przed analizą instrumentalną (np. GC, spektroskopia).
Parametry możliwe do oznaczenia: stężenie gazów kwaśnych, zasadowych i lotnych związków organicznych (LZO) w powietrzu, emisje przemysłowe, sprawność absorpcji.
Zalety: wysoka skuteczność usuwania zanieczyszczeń, możliwość neutralizacji różnych gazów, prosta eksploatacja.
Wady: powstawanie odpadów ciekłych wymagających dalszego zagospodarowania, ograniczenia w usuwaniu gazów o niskiej rozpuszczalności.
Powiązane techniki: chromatografia gazowa (GC), analiza LZO, pomiary emisji, absorpcja chemiczna, filtracja mokra. Opracowanie redakcyjne.
