pH-metr laboratoryjny
Podstawowe urządzenie pomiarowe w laboratoriach środowiskowych, służące do oznaczania odczynu (pH) w wodach, odciekach, glebach i innych matrycach środowiskowych.
Twórca i historia: Koncepcję elektrody szklanej i pomiaru pH opracował niemiecki chemik Fritz Haber (1868–1934) wraz z Zygmuntem Klemensiewiczem w 1909 roku. Pierwszy komercyjny pH-metr został skonstruowany w 1934 r. przez amerykańskiego chemika Arnolda O. Beckmana, założyciela firmy Beckman Instruments.
Zasada działania: Pomiar opiera się na potencjale elektrochemicznym powstającym pomiędzy elektrodą szklaną a elektrodą odniesienia. Różnica potencjałów przeliczana jest przez układ elektroniczny na wartość pH zgodnie z równaniem Nernsta.
Budowa: Typowy pH-metr składa się z elektrody pomiarowej (szklanej), elektrody odniesienia, wzmacniacza i wyświetlacza. W wersjach bardziej zaawansowanych urządzenie ma automatyczną kompensację temperatury i możliwość rejestracji danych.
Zakres zastosowania:
- Odpady płynne i ścieki: oznaczanie pH dla potrzeb klasyfikacji i oceny zagrożeń;
- Odpady stałe i gleby: oznaczanie pH w ekstraktach wodnych lub zawiesinach glebowych;
- Wody: monitoring pH wód powierzchniowych i podziemnych;
- Powietrze: pośrednie pomiary pH kondensatów i opadów atmosferycznych.
Parametry możliwe do oznaczenia: pH — podstawowy parametr chemiczny prób środowiskowych.
Zalety: szybki i prosty pomiar, wysoka dokładność, szerokie zastosowanie w laboratoriach i w terenie.
Wady: wymaga regularnej kalibracji i czyszczenia elektrod, czułość na temperaturę i zanieczyszczenia.
Powiązane techniki: konduktometria, potencjometria, spektrofotometria UV-VIS. Opracowanie redakcyjne.
