Mieszadło magnetyczne
Urządzenie laboratoryjne służące do równomiernego mieszania cieczy za pomocą pola magnetycznego. Umożliwia przygotowanie jednorodnych roztworów i zawiesin przed analizą chemiczną.
Twórca i historia: Choć trudno przypisać wynalazek jednej osobie, pierwsze mieszadła magnetyczne pojawiły się w laboratoriach w latach 40. XX wieku wraz z rozwojem elektromagnesów i napędów indukcyjnych. Technologia szybko zyskała popularność w analityce chemicznej i środowiskowej.
Zasada działania: Wewnątrz urządzenia znajduje się obracający się magnes (napędzany silnikiem elektrycznym lub polem elektromagnetycznym), który wprawia w ruch magnetyczny pręt mieszający umieszczony w naczyniu z cieczą. Pręt obraca się synchronicznie, tworząc wir i zapewniając intensywne mieszanie roztworu.
Budowa: Mieszadło składa się z płyty roboczej, magnesu obrotowego lub elektromagnesu, regulatora prędkości oraz ewentualnie modułu grzewczego (tzw. mieszadło z grzaniem). W naczyniu umieszcza się specjalny pręt mieszający (tzw. „rybkę”).
Zakres zastosowania:
- Wody i ścieki: homogenizacja próbek, przygotowanie roztworów wskaźnikowych i odczynników;
- Gleby: mieszanie wyciągów wodnych i ekstraktów;
- Powietrze i odpady: przygotowanie zawiesin i roztworów kontrolnych do analiz laboratoryjnych.
Parametry możliwe do oznaczenia: brak bezpośredniego pomiaru — urządzenie wspomaga przygotowanie próbki do oznaczeń takich jak pH, przewodność, zawartość jonów, metali, substancji organicznych.
Zalety: prosta obsługa, równomierne mieszanie, brak ingerencji mechanicznej w roztwór, możliwość pracy ciągłej.
Wady: ograniczona wydajność przy dużych objętościach lub cieczach o dużej lepkości.
Powiązane techniki: konduktometria, pomiar pH, spektrofotometria UV-VIS, ekstrakcje wodne i chemiczne. Opracowanie redakcyjne.