Konduktometr laboratoryjny
Urządzenie pomiarowe służące do oznaczania przewodności elektrycznej roztworów wodnych — parametr ściśle powiązany z zawartością jonów w próbce, bardzo ważny w ocenie jakości środowiska.
Twórca i historia: Podstawy konduktometrii opracował niemiecki fizyk i chemik Friedrich Kohlrausch (1840–1910), który w latach 70. XIX wieku opisał zależność pomiędzy przewodnością roztworów a ich składem jonowym. Jego badania stanowią fundament współczesnych metod pomiaru przewodności.
Zasada działania: Konduktometr mierzy zdolność roztworu do przewodzenia prądu elektrycznego. Para elektrod zanurzona w próbce tworzy obwód, a przepływ prądu zależy od stężenia jonów. Wynik wyrażany jest w µS/cm lub mS/cm. Nowoczesne urządzenia stosują korektę temperaturową, ponieważ przewodność zależy od temperatury.
Budowa: Typowy konduktometr składa się z sondy przewodności (elektrody platynowej lub grafitowej), mostka pomiarowego, czujnika temperatury i jednostki elektronicznej z wyświetlaczem.
Zakres zastosowania:
- Odpady płynne i ścieki: ocena stopnia zanieczyszczenia, klasyfikacja ścieków;
- Gleby: pomiar przewodności ekstraktów wodnych jako wskaźnik zasolenia i zawartości elektrolitów;
- Wody: monitoring przewodności wód powierzchniowych, podziemnych i opadowych;
- Powietrze: pośrednia ocena składu jonowego opadów i kondensatów.
Parametry możliwe do oznaczenia: przewodność właściwa (EC), zasolenie, TDS (całkowita zawartość substancji rozpuszczonych).
Zalety: szybki i tani pomiar, natychmiastowy wynik, dobra powtarzalność.
Wady: wymaga regularnej kalibracji, nie daje informacji o konkretnych jonach, tylko o ich sumie.
Powiązane techniki: pH-metria, potencjometria, spektrofotometria UV-VIS, jonochromatografia. Opracowanie redakcyjne.
