Komora osuszająca
Urządzenie laboratoryjne służące do kontrolowanego osuszania próbek oraz przechowywania materiałów wymagających niskiej wilgotności. Zapewnia stabilne warunki środowiskowe, chroniąc próbki przed zawilgoceniem i degradacją.
Twórca i historia: Pierwsze komory osuszające powstały w XIX wieku jako proste skrzynie wypełnione środkami pochłaniającymi wilgoć, głównie chlorkiem wapnia. Z czasem urządzenia te przekształciły się w szczelne komory z kontrolowaną atmosferą, wykorzystywane w chemii, biologii i analizach środowiskowych.
Zasada działania: Komora osuszająca utrzymuje suchą atmosferę dzięki zastosowaniu materiałów pochłaniających wilgoć (np. żel krzemionkowy, chlorek wapnia) lub aktywnego systemu osuszania z cyrkulacją powietrza. Próbki przechowywane wewnątrz nie ulegają zawilgoceniu ani reakcji z parą wodną.
Budowa: Komora wykonana jest z tworzywa sztucznego lub stali nierdzewnej, wyposażona w przezroczyste drzwiczki, uszczelnienia oraz tacki lub półki. W wersjach zaawansowanych stosuje się czujniki wilgotności, regulatory i zawory gazowe (np. do atmosfery obojętnej).
Zakres zastosowania:
- Odpady stałe: osuszanie próbek przed analizą grawimetryczną i chemiczną;
- Gleby: przygotowanie próbek do oznaczenia wilgotności, zawartości popiołu i metali;
- Woda i ścieki: przechowywanie filtrów i materiałów pomocniczych;
- Powietrze: zabezpieczanie próbek pyłów i aerozoli przed zmianami masy.
Parametry możliwe do oznaczenia (po zastosowaniu): zawartość wilgoci, masa próbki, strata prażenia, zawartość substancji stałych.
Zalety: stabilne warunki przechowywania, prosta obsługa, niskie koszty eksploatacji.
Wady: ograniczona pojemność, konieczność regeneracji pochłaniacza wilgoci lub serwisowania systemu osuszania.
Powiązane techniki: grawimetria, analiza wilgotności, oznaczanie strat prażenia, ważenie precyzyjne. Opracowanie redakcyjne.
