Analizator TOC (Total Organic Carbon)
Specjalistyczne urządzenie do oznaczania całkowitej zawartości węgla organicznego w próbkach ciekłych i stałych — kluczowy parametr w ocenie zanieczyszczenia środowiska.
Twórca i historia: Metoda oznaczania całkowitego węgla organicznego wywodzi się z badań amerykańskiego chemika George’a C. Stokera z lat 50. XX wieku, który opracował techniki spalania katalitycznego i pomiaru CO₂. Pierwsze komercyjne analizatory TOC pojawiły się w latach 60. w laboratoriach przemysłowych i środowiskowych.
Zasada działania: Próbka poddawana jest utlenianiu w wysokiej temperaturze lub przy użyciu utleniaczy chemicznych, co powoduje przekształcenie węgla organicznego w CO₂. Ilość powstałego CO₂ mierzona jest za pomocą detektora podczerwieni (NDIR) lub analizatora przewodnościowego. Różnica pomiędzy węglem całkowitym (TC) a węglem nieorganicznym (IC) daje zawartość TOC.
Budowa: Urządzenie składa się z układu wprowadzania próbki, reaktora spalania lub utleniania chemicznego, detektora (NDIR lub konduktometrycznego), systemu kontroli gazów nośnych oraz oprogramowania analitycznego.
Zakres zastosowania:
- Odpady płynne i ścieki: ocena zanieczyszczenia organicznego (TOC, TC, IC), kontrola procesów oczyszczania;
- Odpady stałe i gleby: analiza zawartości substancji organicznych po ekstrakcji lub spaleniu;
- Wody: monitoring jakości wody pitnej, powierzchniowej i podziemnej;
- Powietrze: pomiary osadów pyłowych i aerozoli po ekstrakcji wodnej lub organicznej.
Parametry możliwe do oznaczenia: TOC, TC, IC — zawartość węgla organicznego i nieorganicznego w różnych matrycach środowiskowych.
Zalety: wysoka precyzja, szybka analiza, niewielka ilość próbki, bezpośrednie oznaczenia ilościowe.
Wady: konieczność kalibracji, wysoki koszt zakupu i eksploatacji urządzenia.
Powiązane techniki: UV-VIS, HPLC, GC, analiza gravimetryczna, konduktometria. Opracowanie redakcyjne.
