Analizator ICP-OES
Wysokospecjalistyczne urządzenie spektrometryczne służące do oznaczania pierwiastków w próbkach środowiskowych z wyjątkową czułością i dokładnością. Stosowane m.in. do badań metali ciężkich w wodzie, glebie i odpadach.
Twórca i historia: Technika spektrometrii emisyjnej z plazmą indukcyjnie sprzężoną została opracowana w latach 60. XX wieku przez Greenfielda i Fassela z Uniwersytetu Iowa (USA). Pierwsze komercyjne analizatory ICP pojawiły się w latach 70. i szybko stały się standardem w laboratoriach środowiskowych.
Zasada działania: Próbka wprowadzana jest do plazmy argonowej o temperaturze ok. 8000–10000 K. W takich warunkach atomy i jony pierwiastków wzbudzają się, a następnie emitują promieniowanie o charakterystycznych długościach fal. Emisja ta rejestrowana jest przez spektrometr optyczny, co pozwala określić ilościowo zawartość pierwiastków.
Budowa: ICP-OES składa się z: systemu wprowadzania próbki (nebulizator), generatora plazmy, palnika argonowego, spektrometru z siatką dyfrakcyjną, detektora CCD oraz oprogramowania analitycznego.
Zakres zastosowania:
- Odpady płynne: oznaczanie metali ciężkich (Pb, Cd, Hg, Cr, Ni, Cu, Zn, As, Se, Sb, Ba), boru, bromków, fosforu;
- Odpady stałe i gleby: analiza po mineralizacji próbki (m.in. zawartość metali i pierwiastków śladowych);
- Wody: monitoring zanieczyszczeń metalami ciężkimi i pierwiastkami biogennymi;
- Powietrze: analiza pyłów i aerozoli po ekstrakcji lub mineralizacji filtrów.
Parametry możliwe do oznaczenia: metale ciężkie, bor, mangan, żelazo, glin, stront, bar, arsen, selen i wiele innych pierwiastków.
Zalety: bardzo wysoka czułość, możliwość jednoczesnego oznaczania wielu pierwiastków, szybka analiza.
Wady: wysokie koszty aparatury i eksploatacji, wymagana mineralizacja próbki.
Powiązane techniki: AAS, XRF, UV-VIS, ICP-MS. Opracowanie redakcyjne.