Procedura klasyfikacji i oceny odpadów
Klasyfikacja odpadów powinna przebiegać w sposób uporządkowany i udokumentowany. Opracowanie wprowadza prostą procedurę siedmiu kroków, która pozwala przypisać właściwy kod odpadu oraz określić jego ewentualne właściwości niebezpieczne i obecność substancji POPs.
Krok 1. Ustalenie, czy materiał podlega klasyfikacji jako odpad
Na początku należy ustalić, czy materiał spełnia definicję odpadu w rozumieniu ustawy o odpadach. Należy uwzględnić ewentualne wyłączenia, takie jak produkty uboczne, substancje nieuznawane za odpady lub odpady już wcześniej sklasyfikowane w innej procedurze.
Krok 2. Identyfikacja możliwych kodów w Katalogu odpadów
Następnie należy wskazać wszystkie potencjalnie właściwe kody z krajowego Katalogu odpadów. Kody wybiera się zgodnie z kolejnością rozdziałów katalogu, zaczynając od najbardziej specyficznego źródła powstania odpadu.
Krok 3. Określenie typu wpisu
Każdy kod odpadu należy sklasyfikować jako:
- – odpad niebezpieczny bezwarunkowo,
- – odpad inny niż niebezpieczny bezwarunkowo,
- – pozycja lustrzana, wymagająca oceny właściwości niebezpiecznych.
Dla pozycji lustrzanych przeprowadza się dalszą ocenę właściwości chemicznych i toksykologicznych.
Krok 4. Ustalenie składu odpadu
Skład ustala się na podstawie danych procesowych, kart charakterystyki, wyników badań laboratoryjnych lub danych literaturowych. Jeśli pełen skład nie jest znany, należy przyjąć podejście ostrożnościowe i zakładać możliwość obecności substancji niebezpiecznych.
Krok 5. Identyfikacja substancji niebezpiecznych i POPs
Na tym etapie należy zidentyfikować substancje niebezpieczne oraz substancje trwałe organiczne (POPs), których obecność może wpływać na klasyfikację odpadu. W przypadku przekroczenia wartości progowych dla POPs, odpad należy uznać za niebezpieczny niezależnie od innych właściwości.
Krok 6. Ocena właściwości niebezpiecznych H1–H15
Ocena obejmuje analizę właściwości niebezpiecznych zgodnie z przepisami CLP i krajowymi progami stężeń. W razie potrzeby stosuje się obliczenia sumaryczne, np. dla H14 (ekotoksyczność), oraz dostępne dane toksykologiczne i ekotoksykologiczne. Gdy dane są niepewne – należy klasyfikować z zachowaniem ostrożności.
Krok 7. Przypisanie kodu i dokumentacja
Na końcu przypisuje się właściwy kod odpadu z Katalogu odpadów. W dokumentacji należy uwzględnić wszystkie właściwości niebezpieczne oraz ewentualną obecność POPs. Informacje te muszą znaleźć się w ewidencji BDO oraz w dokumentach transportowych, jeśli mają zastosowanie przepisy ADR.
Przeprowadzenie tych siedmiu kroków gwarantuje, że odpad został sklasyfikowany w sposób spójny, przejrzysty i zgodny z przepisami prawa. Opracowanie redakcyjne.