16 09 04* – Inne niewymienione substancje utleniające
Odpady niebezpieczne o właściwościach utleniających, niewymienione w innych, bardziej szczegółowych kategoriach.
| Kod odpadu (EWC) | 16 09 04* |
| Grupa odpadu | 16 – Odpady nieujęte w innych grupach |
| Podgrupa odpadu | 16 09 – Substancje utleniające |
| Definicja odpadu | Odpady ciekłe lub stałe wykazujące właściwości utleniające (wspomagające spalanie, ułatwiające zapłon lub intensyfikujące pożar), które nie zostały zaklasyfikowane do innych, bardziej szczegółowych kodów w podgrupie 16 09. |
| Przykłady | przeterminowane lub wycofane z użycia preparaty chemiczne o właściwościach utleniających, mieszaniny soli nieorganicznych o silnym działaniu utleniającym (np. azotany, nadsiarczany) w postaci odpadu, pozostałości po myciu instalacji, w których stosowano silne utleniacze, mieszaniny produkcyjne zawierające komponenty utleniające, nienadające się już do wykorzystania technologicznego, odpady laboratoryjne zawierające nieokreślone mieszaniny utleniające. |
| Charakterystyka | Substancje lub mieszaniny zdolne do przekazywania tlenu lub innego składnika utleniającego innym materiałom, co może powodować gwałtowne reakcje, intensyfikację spalania lub samozapłon materiałów palnych. Często bezwonne lub o słabym zapachu, różnej barwy, w formie proszków, granulatów, płynów lub żeli. |
| Parametry fizyko-chemiczne | stan skupienia: ciała stałe (proszki, granulaty) lub ciecze, możliwość gwałtownych reakcji z reduktorami, materiałami organicznymi i palnymi, często dobrze rozpuszczalne w wodzie (sole nieorganiczne), temperatura rozkładu zależna od składu, możliwe egzotermiczne rozkłady, mogą reagować z metalami, tworzywami, gumą i innymi materiałami konstrukcyjnymi. |
| Zagrożenia | silne wspomaganie spalania – materiał sam nie musi być palny, ale zdecydowanie „podkręca” każdy pożar, ryzyko gwałtownych reakcji z substancjami redukującymi, olejami, smarami, materiałami organicznymi, możliwość lokalnych wybuchów pyłu lub gwałtownego rozkładu przy nagrzaniu, zanieczyszczenie środowiska w przypadku uwolnienia do wód lub gleby, uszkodzenia wyposażenia i instalacji w wyniku korozji lub reakcji chemicznych. |
| Wpływ na zdrowie | kontakt ze skórą i oczami może powodować podrażnienia, a w przypadku części substancji – uszkodzenia tkanek, wdychanie pyłów lub aerozoli może prowadzić do podrażnień dróg oddechowych, kaszlu, duszności, spożycie – ryzyko uszkodzeń błon śluzowych i zaburzeń ogólnoustrojowych, przy niektórych składnikach możliwe są efekty przewlekłe (np. na układ oddechowy). |
| Zasady przechowywania | przechowywać z dala od materiałów palnych, redukujących, rozpuszczalników, olejów, smarów i odpadów łatwopalnych, stosować szczelne, chemicznie odporne opakowania lub pojemniki, utrzymywać niską temperaturę magazynowania w zakresie zalecanym przez karty charakterystyki, zapewnić dobrą wentylację pomieszczeń, wydzielić strefę magazynowania substancji utleniających (segregacja od innych grup odpadów niebezpiecznych). |
| Metody transportu | transport w szczelnych opakowaniach zgodnych z wymaganiami ADR (zwykle klasa 5.1), zabezpieczenie przed przemieszczaniem, wstrząsami i uszkodzeniami mechanicznymi, zakaz wspólnego załadunku z materiałami łatwopalnymi i silnymi reduktorami, obowiązkowa dokumentacja KPO oraz właściwe oznakowanie opakowań i pojazdów. |
| Odzysk i unieszkodliwianie | D8/D9 – obróbka fizykochemiczna (kontrolowany rozkład, neutralizacja, redukcja), D10 – termiczne przekształcanie w instalacjach do odpadów niebezpiecznych, jeśli charakter odpadu na to pozwala, D5 – składowanie produktów przetworzenia (osady, zneutralizowane pozostałości), ewentualny odzysk składników (np. soli nieorganicznych) możliwy tylko po bardzo ścisłej kontroli składu i czystości. |
| Uwagi technologiczne | przed przyjęciem do instalacji wskazana analiza podstawowych parametrów (zawartość substancji utleniających, pH, metale, TOC), konieczne jest sprawdzenie kompatybilności chemicznej z innymi odpadami i reagentami, należy unikać gwałtownego mieszania z reduktorami lub substancjami organicznymi, procesy unieszkodliwiania powinny być prowadzone w instalacjach wyposażonych w systemy kontroli temperatury i emisji. |
Opracowanie redakcyjne.
