PN-EN 15347-6:2025 – Sortowany polistyren (PS)
Norma, która porządkuje świat odpadów polistyrenowych — od styropianu po twarde tworzywa techniczne.
Dlaczego PS ma własną część w serii 15347?
Polistyren to tworzywo o wielu obliczach: spieniony EPS, ekstrudowany XPS, twardy GPPS czy modyfikowany HIPS. Każdy z nich zachowuje się inaczej podczas recyklingu. PN-EN 15347-6:2025 definiuje kryteria jakości, które pozwalają recyklerom i sortowniom traktować PS w sposób spójny i przewidywalny.
Klasy odpadów PS
Norma wyróżnia klasy jakości zależne od odmiany polistyrenu:
- EPS (expanded polystyrene) – najczęściej odpady opakowaniowe i budowlane,
- XPS (extruded polystyrene) – produkty izolacyjne o wysokiej gęstości,
- GPPS (general purpose polystyrene) – twarde, przezroczyste elementy,
- HIPS (high-impact polystyrene) – wzmocnione PS do elementów technicznych.
Charakterystyczne zanieczyszczenia
Odpady PS, w zależności od odmiany i źródła, są szczególnie narażone na określone typy zanieczyszczeń. Norma wskazuje m.in.:
- pozostałości klejów i papieru — głównie dla EPS opakowaniowego,
- resztki betonu, tynków i zapraw — w przypadku EPS budowlanego,
- domieszki PP, PE, ABS i PET — krytyczne w recyklingu PS twardego,
- zanieczyszczenia mineralne — piasek, kurz, zaprawy.
Wymagania jakościowe i klasyfikacja
Norma określa maksymalne poziomy zanieczyszczeń oraz zasady oceny jakości PS, obejmujące m.in.:
- jednorodność odmiany PS (czysty EPS, czysty HIPS itp.),
- poziom spienienia i gęstość materiału,
- zawartość wilgoci,
- obecność frakcji obcych polimerów,
- stopień zabrudzenia powierzchni.
Dlaczego właściwa klasyfikacja PS jest kluczowa?
Polistyren jest wyjątkowo wrażliwy na obecność innych tworzyw i zanieczyszczeń mineralnych. Dobra klasyfikacja odpadu decyduje o tym, czy PS trafi do regranulacji, do produkcji re-EPS, czy jedynie do zastosowań o niższej jakości. PN-EN 15347-6:2025 wprowadza więc standard, który pomaga utrzymać stabilność procesów recyklingu. Opracowanie redakcyjne.
