PN-EN 15347-5:2025 – Sortowany poli(chlorek winylu) (PVC)
Standard jakości dla odpadów PVC — tworzywa, które potrafi być zarówno bardzo użyteczne, jak i bardzo kłopotliwe.
Dlaczego PVC wymaga osobnej normy?
PVC to tworzywo specyficzne: trwałe, sztywne lub elastyczne, ale również pełne dodatków (plastyfikatorów, stabilizatorów, pigmentów). Te dodatki utrudniają recykling i sprawiają, że PVC musi być wyjątkowo dokładnie klasyfikowane. Norma PN-EN 15347-5:2025 rozwiązuje ten problem, definiując jasne kryteria oceny jakości.
Klasy jakości PVC
Norma wyróżnia klasy odpadów PVC zależnie od ich pochodzenia i stopnia czystości:
- PVC sztywne (twarde) – np. profile okienne, rury, płyty,
- PVC miękkie – folie, wykładziny, izolacje przewodów,
- odpady mieszane PVC – o ograniczonych zastosowaniach recyklingowych.
Każda klasa określa dopuszczalne ilości domieszek innych polimerów, dodatków oraz zanieczyszczeń mineralnych.
Największe wyzwania w recyklingu PVC
PVC jest tworzywem, które bardzo źle znosi obecność innych polimerów oraz niewłaściwy parametr spalania. Kluczowe ryzyka to:
- chlorowce – naturalnie występują w PVC, ich nadmiar prowadzi do degradacji,
- stare stabilizatory ołowiowe – wciąż spotykane w starszych profilach,
- plastyfikatory – duże różnice między PVC twardym i miękkim,
- zanieczyszczenia PP, PE, ABS – obniżają jakość surowca.
Metody wykrywania zanieczyszczeń chlorowcowych
Norma kładzie szczególny nacisk na metody oceny zawartości chloru i stabilizatorów. Wymaga m.in.:
- analizy chemicznej chlorowców,
- testów spalania – charakterystyczne zielone płomienie,
- identyfikacji polimerów (np. IR, techniki FTIR),
- badania zawartości popiołu – informacja o dodatkach mineralnych.
Dlaczego norma 15347-5:2025 jest istotna?
Sortowanie PVC wymaga precyzji, bo zły materiał wejściowy może powodować znaczne problemy w procesie przetwarzania. Dzięki normie producenci i recyklerzy dostają wspólny standard oceny, który pozwala uzyskać surowiec bezpieczny i powtarzalny jakościowo. Opracowanie redakcyjne.
