PN-EN 15347-3:2025 – Sortowany polipropylen (PP)
Standard jakości dla odpadów polipropylenu — tworzywa, które lubi czystość tak bardzo, jak recyklerzy lubią powtarzalność.
Dlaczego PP wymaga własnych kryteriów jakości?
Polipropylen (PP) jest tworzywem niezwykle popularnym, ale jednocześnie bardzo wrażliwym na domieszki innych polimerów. Niewielki procent PE czy PET potrafi kompletnie rozjechać parametry produkcyjne — od płynięcia po udarność. Stąd potrzeba normy, która porządkuje zasady oceny jakości odpadów PP.
Klasy czystości odpadu PP
Norma PN-EN 15347-3:2025 określa klasy jakości obejmujące m.in.:
- odpady jednorodne PP – najwyższa jakość, najczęściej pochodzące z selektywnych strumieni przemysłowych,
- mieszanki PP z niewielką domieszką innych tworzyw,
- frakcje o podwyższonej zawartości zanieczyszczeń – typowo z odpadów komunalnych.
Charakterystyka morfologiczna
Frakcje PP występują w różnych formach, dlatego norma uwzględnia ich morfologię, w tym:
- sztywne elementy wtryskowe (np. pojemniki, skrzynki),
- folie polipropylenowe (BOPP, CPP),
- włókna i włókniny z PP (np. z przemysłu tekstylnego).
To ważne, bo każda z tych form inaczej zachowuje się w recyklingu, wpływając na proces rozdrabniania, mycia i granulacji.
Metody badań właściwości PP
Norma wskazuje zestaw badań obowiązkowych i opcjonalnych dla oceny jakości odpadu PP. Obejmuje to:
- identyfikację polimerów (np. spektroskopia IR),
- oznaczanie zawartości zanieczyszczeń – organicznych, mineralnych i polimerowych,
- analizę zawartości PE – kluczową dla recyklatów PP,
- oznaczanie zawilgocenia,
- ocenę wizualną – jednorodność, kolor, stopień zabrudzenia.
Dlaczego jakość odpadu PP ma znaczenie?
Polipropylen jest bardzo wrażliwy na degradację i obecność obcych materiałów. Jeśli surowiec wejściowy nie jest właściwie posegregowany, recyklat PP może mieć gorszą udarność, niższy wskaźnik płynięcia i ograniczone możliwości przemysłowe. Norma 15347-3:2025 pomaga temu zapobiegać. Opracowanie redakcyjne.
