17 09 01* – Odpady z budowy, remontów i demontażu zawierające rtęć
Materiały i elementy budowlane pochodzące z prac budowlanych lub rozbiórkowych, zanieczyszczone lub zawierające rtęć bądź jej związki.
| Kod odpadu (EWC) | 17 09 01* |
| Grupa odpadu | 17 – Odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej |
| Podgrupa odpadu | 17 09 – Inne odpady z budowy, remontów i demontażu |
| Definicja odpadu | Odpady z prac budowlanych, remontowych lub rozbiórkowych zawierające rtęć lub związki rtęci, w tym m.in. elementy instalacji, materiały konstrukcyjne i wyposażenie budynków zanieczyszczone rtęcią. |
| Przykłady | fragmenty instalacji oświetleniowych (np. świetlówki, stateczniki) zawierające rtęć, stare czujniki, regulatory i termometry rtęciowe wbudowane w elementy budowlane, masy uszczelniające, tynki lub farby skażone rtęcią, wyposażenie sanitarne lub laboratoryjne demontowane z obiektów, gruz z obiektów, w których nastąpił wyciek lub rozlanie rtęci. |
| Charakterystyka | Odpady niebezpieczne zawierające jedną z najbardziej toksycznych substancji – rtęć. Mogą występować w formie stałej (materiały budowlane), ciekłej (rtęć metaliczna) lub związanej chemicznie (sole, amalgamaty). Wyróżniają się wysoką toksycznością i zdolnością do parowania nawet w temperaturze otoczenia. |
| Parametry fizyko-chemiczne | rtęć metaliczna: srebrzysta ciecz o dużej gęstości, silnie lotna, sole rtęci: trwałe chemicznie, toksyczne, zdolność do tworzenia amalgamatów z metalami, możliwość migracji par rtęci z materiałów porowatych, trudna biodegradacja – trwały zanieczyszczający składnik. |
| Zagrożenia | rtęć jest silnie toksyczna i neurotoksyczna, ołów par rtęci w niewielkich stężeniach stanowi ryzyko zdrowotne, zagrożenie skażenia gleby i wód gruntowych, bioakumulacja rtęci w organizmach, ryzyko zatrucia ostrego przy kontakcie z parującą rtęcią. |
| Wpływ na zdrowie | zaburzenia układu nerwowego (drżenia, zaburzenia pamięci, problemy poznawcze), uszkodzenie nerek i wątroby, podrażnienia układu oddechowego, zaburzenia pracy serca, możliwość trwałych zmian neurologicznych przy przewlekłej ekspozycji. |
| Zasady przechowywania | przechowywać w szczelnych, niekorodujących pojemnikach oznaczonych jako odpady zawierające rtęć, unikać uszkodzeń mechanicznych elementów mogących uwalniać pary rtęci, składować na powierzchniach szczelnych z zabezpieczeniem przed wyciekiem, unikać ekspozycji na ciepło – zwiększa parowanie rtęci, przechowywać z dala od źródeł zapłonu i reagentów chemicznych. |
| Metody transportu | transport w szczelnych pojemnikach ograniczających emisję par rtęci, wykorzystanie pojazdów przeznaczonych do transportu odpadów niebezpiecznych, wymagane oznakowanie ADR oraz ewidencja BDO, zakaz mieszania z innymi odpadami. |
| Odzysk i unieszkodliwianie | odzysk rtęci poprzez destylację w instalacjach do jej odzysku, unieszkodliwianie metodami stabilizacji i zeszkliwiania pozostałości, termiczne unieszkodliwianie tylko w instalacjach do odpadów niebezpiecznych, składowanie pozostałości po procesach w sektorach odpadów niebezpiecznych, brak możliwości odzysku materiałowego większości elementów skażonych rtęcią. |
| Uwagi technologiczne | konieczna ocena stopnia skażenia rtęcią przed rozpoczęciem prac rozbiórkowych, prace z materiałami rtęciowymi wymagają specjalistycznych procedur bezpieczeństwa, personel powinien stosować ochronę dróg oddechowych i odzież ochronną, należy unikać kruszenia i cięcia materiałów skażonych rtęcią. |
Opracowanie redakcyjne.