Konduktometr

Urządzenie laboratoryjne służące do pomiaru przewodności elektrycznej roztworów, szeroko stosowane w analizie jakości wody, ścieków oraz odcieków z odpadów.

Twórca i historia: Pierwsze pomiary przewodności elektrochemicznej sięgają XIX wieku, kiedy badania prowadził Friedrich Kohlrausch (1840–1910) — niemiecki fizyk i elektrochemik, który w 1875 r. opracował podstawy konduktometrii.

Zasada działania: Konduktometr mierzy zdolność roztworu do przewodzenia prądu elektrycznego, która zależy od obecności jonów. Sygnał elektryczny przepuszczany jest przez roztwór między dwiema elektrodami, a urządzenie rejestruje przewodność właściwą (µS/cm lub mS/cm). Pomiar jest szybki i bezpośredni.

Budowa: Typowy konduktometr składa się z sondy pomiarowej z dwiema elektrodami platynowymi lub stalowymi, układu zasilania i pomiaru oraz wyświetlacza lub interfejsu komputerowego. W wersjach laboratoryjnych stosuje się termostatowanie w celu zwiększenia dokładności.

Zakres zastosowania:

• Wody i ścieki: szybka ocena stopnia mineralizacji, zasolenia, jakości wód powierzchniowych i podziemnych;
• Odpady i gleby: oznaczanie zasolenia wyciągów wodnych z gleb i odpadów;
• Powietrze: pośrednio, w analizie kondensatów lub aerozoli wodnych.

Parametry możliwe do oznaczenia: przewodność elektrolityczna (EC), całkowita ilość rozpuszczonych substancji (TDS po przeliczeniu), zasolenie próbki.

Zalety: szybki, tani i prosty pomiar, dobra powtarzalność, niewielka ilość próbki.

Wady: pomiar zależy od temperatury, brak selektywności — nie identyfikuje konkretnych jonów.

Powiązane techniki: pomiar pH, spektrofotometria jonów, chromatografia jonowa, analiza chemiczna wyciągów wodnych. Opracowanie redakcyjne.