Suszarka laboratoryjna
Urządzenie grzewcze służące do suszenia próbek w kontrolowanej temperaturze — kluczowe w analizach gravimetrycznych, oznaczaniu zawartości wilgoci i przygotowaniu próbek środowiskowych do dalszych badań.
Twórca i historia: Koncepcja suszarek laboratoryjnych opiera się na rozwoju pieców i inkubatorów z XIX wieku. Pierwsze precyzyjne suszarki z regulacją temperatury pojawiły się na początku XX wieku i były szeroko wykorzystywane w laboratoriach chemicznych i farmaceutycznych. Choć trudno wskazać jednego wynalazcę, duży wpływ mieli niemieccy konstruktorzy urządzeń laboratoryjnych (np. Heraeus, Memmert).
Zasada działania: Suszarka ogrzewa próbki do zadanej temperatury (zazwyczaj 105°C lub innej wymaganej metodyką). Proces ten powoduje odparowanie wody i lotnych składników, pozwalając na dokładne oznaczenie suchej masy. Obieg powietrza (naturalny lub wymuszony) zapewnia równomierne warunki suszenia.
Budowa: Typowa suszarka laboratoryjna składa się z komory grzewczej, elementów grzejnych, systemu kontroli temperatury, czujnika termicznego oraz wentylacji. Obudowa termoizolacyjna zapewnia stabilność parametrów.
Zakres zastosowania:
- Odpady stałe i gleby: suszenie próbek przed oznaczeniem wilgotności, popiołu i strat przy prażeniu;
- Wody i ścieki: suszenie filtrów i zawiesin przy oznaczaniu zawiesin ogólnych;
- Powietrze: suszenie filtrów pyłowych po ekspozycji.
Parametry możliwe do oznaczenia: zawartość wilgoci, masa sucha, zawartość substancji lotnych, masa zawiesin.
Zalety: prosta obsługa, stabilne warunki temperaturowe, szerokie zastosowanie w analizach środowiskowych.
Wady: brak możliwości oznaczenia poszczególnych składników, konieczność ważenia przed i po suszeniu.
Powiązane techniki: wagi analityczne, mufle, analiza gravimetryczna, filtracja. Opracowanie redakcyjne.
