ICP-OES (Spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie sprzężonej indukcyjnie)
Nowoczesna technika analityczna do oznaczania pierwiastków w próbkach środowiskowych — wysoka czułość i wieloelementowość pomiaru.
Twórca i historia: Technika ICP została opracowana na początku lat 70. XX wieku przez amerykańskiego chemika Alan G. Gray’a (1937–2013), pracującego w firmie Jarrell-Ash. Pierwsze komercyjne spektrometry ICP-OES pojawiły się w 1974 roku i szybko zrewolucjonizowały analizę chemiczną dzięki możliwości jednoczesnego oznaczania wielu pierwiastków.
Zasada działania: Próbka ciekła (lub stała po mineralizacji) zostaje wprowadzona do plazmy argonowej o temperaturze ok. 8000 K. W tych warunkach pierwiastki wzbudzają się i emitują promieniowanie charakterystyczne dla danego widma emisyjnego. Detektory optyczne rejestrują intensywność tej emisji, przeliczając ją na stężenie.
Budowa: Aparat ICP-OES składa się z: systemu nebulizacji i komory rozpylania, generatora plazmy z cewką indukcyjną, spektrometru optycznego (najczęściej z siatką dyfrakcyjną) oraz detektora CCD lub PMT.
Zakres zastosowania:
- Odpady stałe: oznaczanie metali ciężkich (Pb, Cd, Hg, Cr, Ni, Cu, Zn, As, Se, Sb, Ba, Fe, Mn, Al) po mineralizacji próbki;
- Odpady płynne i ścieki: analiza pierwiastkowa w roztworach wodnych i kwaśnych;
- Gleby: oznaczanie zawartości metali całkowitych i rozpuszczalnych;
- Wody i powietrze: kontrola pierwiastków śladowych i toksycznych aerozoli po ekstrakcji lub łapaniu na filtrach.
Parametry możliwe do oznaczenia: Pb, Cd, Hg, Cr, Ni, Cu, Zn, As, Se, Sb, Ba, Sr, Al, Fe, Mn, B, Br, I, i wiele innych.
Zalety: wysoka czułość, szybka analiza wieloelementowa, możliwość automatyzacji.
Wady: wysoki koszt sprzętu i eksploatacji, konieczność mineralizacji próbek stałych.
Powiązane techniki: AAS, ICP-MS, XRF, mineralizacja mikrofalowa. Opracowanie redakcyjne.
