Węgiel nieorganiczny (IC)
Parametr określający ilość węgla pochodzącego z substancji nieorganicznych, takich jak węglany i dwutlenek węgla rozpuszczony — istotny przy interpretacji wyników badań TOC.
Definicja: IC (Inorganic Carbon) to ilość węgla występującego w formie nieorganicznej, głównie jako CO₂, HCO₃⁻ i CO₃²⁻. Wyrażany w mg C/l lub mg C/kg.
Znaczenie: Parametr ten jest niezbędny do obliczenia całkowitego węgla organicznego (TOC = TC – IC) i pozwala ocenić udział frakcji mineralnej węgla w odpadach, ściekach i odciekach.
Metody badawcze: odgazowanie CO₂ z próbki przez zakwaszenie i pomiar ilości wydzielonego gazu metodą IR lub konduktometryczną. Norma PN-EN 1484.
Typowe zakresy: wody powierzchniowe: 10–100 mg/l; odcieki i odpady mineralne — wartości znacznie wyższe.
Uwagi: IC jest wrażliwy na pH próbki — zasadowe warunki sprzyjają obecności węglanów. Pomiar wykonywany zwykle przed analizą TOC.
Powiązane hasła: TOC, TC, węglany, dwutlenek węgla, alkaliczność. Opracowanie redakcyjne.
